Od Jaspera cd Essix

Bzzzz....Coś bzyczało mi nad uchem. Ehh..Otworzyłem leniwie ślepia i spojrzałem jak szerszeń usiadł mi na nosie. Spanikowany trzasnąłem go, a raczej siebie, łapą. Auć. Odleciał, a mi na nosie został czerwony, piękny ślad. 

-Która to już..-powiedziałem ignorując ból nosa. -Ojej, pójdę jej to zanieść. 

Zabrałem pakunek i wyruszyłem w odwiedziny. Idąc, a raczej przedzierając się przez liczne, mroczne zakamarki lasu obmyślałem przebieg sytuacji, która miała się przydarzyć zupełnie za chwilę. Głęboko westchnąłem i stojąc tuż przy wejściu do jaskini zapukałem. 

Z ciemności i mroku wyłoniła się Essix, jak zwykle z naburmuszoną miną, zupełnie jakby miała w sierści osy, które ją gryzą..To by tłumaczyło jej minę na mój widok. 

-Hej. Witaj. Czołem. Cześć. Siema. Aloha! -przywitałem się  ekscentrycznie. 

-Czego tutaj dusza twa szuka? 

-Właścicielki ów jaskini. -powiedziałem gładząc skałę. 

-Ah..wejdź. 

Pomyślałem, ze skoro zaprosiła mnie do środka, może już się nie gniewa. Kazała mi usiąść przy wejściu, tuż obok wielkiej komody, na której stały różne pierdółki. Pewnie związane są z jakimś kultem, nieco się przeraziłem. 

-W takim razie, słucham co cię sprowadza? -powiedziała patrząc mi w oczy, przeraziłem się.

-Mam prezent, ten jest nieco inny..i raczej ci się spodoba..a przynajmniej pomoże..Tak sądzę. 

Podałem jej mój czarodziejski słoik i czekałem na reakcję, Niech tylko nie mówi, że jej się nie podoba wstążka, bo ją uduszę. 

<Essix? > 

Od Jaspera cd Essix

Przewróciłem oczami i zobaczyłem jak wadera się oddala. Prychnąłem i pomyślałem, że w zasadzie Essix mogła przyjąć podarunek mimo tego, że ''nie lubi'' królików. Ta wadera naprawdę ma coś z głową. Postanowiłem zapukać jeszcze raz.
-Czego ty chcesz, znowu. -warknęła.
-Jak to czego, przyniosłem ci podarunek.
-Już mówiłam, że nie jadam takich rzeczy.
-Bo?
-Bo to mało krwiste.
-Aha, ale mogłaś i tak go przyjąć.
Wadera pokiwała głową i poszła do wnętrza swojej jaskini. Wzruszyłem ramionami i również poszedłem do siebie, tyle, że w głowie ułożył mi się kolejny pomysł. Pomysł na to by zrekompensować waderze krzywdę, chociaż i tak pokrzywdzoną nie była. Powiedziałbym, że jest bardziej zadumana w sobie i w swoich świętych przekonaniach.
Będąc w jaskini od razu wziąłem się za przygotowania mojego magiczno-leczniczego wywaru. Wyjąłem mój stary kociołek do praktyk, odświeżyłem go, nalałem źródlanej, zimnej wody i postawiłem to wszystko na ogniu. Co prawda mało wilków mają ogniska, ale mi jako zielarzowi jest niezbędne.
Z mojej spiżarni wyciągnąłem wszystkie potrzebne mi rośliny. Zasuszone w formie bukiecików, wyjmowałem kolejno : rokietnik, mlecz, liście buku, dębu oraz rukolę. Wrzuciłem wszystko do kociołka i czekałem aż wywar będzie gotowy. Na sam koniec dodałem sok z drzewa brzozowego i wymieszałem składniki. Następnie ów wywar przelałem do słoiczka i dodałem dekoracyjny akcent - czerwoną wstążkę w białe groszki.
-Jak teraz tego nie przyjmie, to wyleje jej to na łeb. -skwitowałem i odstawiłem prezent i lekarstwo na stole by mógł ostygnąć, a sam udałem się do swego łóżka.

<Essix? Co robisz w tym czasie, kiedy Jasper śpi? >

Od Jaspera cd Rine'a

-Nie wiem, ale może tak? - zapytałem szelmowsko.
-No to dajesz!
Wzdrygnąłem się i schowałem się w wodzie, nabrałem trochę mułu i wynurzyłem się niczym łódź podwodna. Swoim noktowizorem przeskalowałem całe otoczenie, poszukując celu ataku.
-Gdzie ten leszcz...-powiedziałem sam do siebie.
Nagle coś spadło na mnie z góry, był to basior, spadł z drzewa. Kiedy pływał tuż obok mnie postanowiłem nie być dłużny i użyłem podstępu.
-Ej Rine! Łap!
Basior obejrzał się i w tym samym momencie dostał prosto w pysk mułem i glonami uformowanymi w ciężką, obślizgłą kulę.
-Au..-po czym schował się w wodzie.
Długi czas się nie wynurzał, pomyślałem że utonął. Powoli i dość nie pewnie podszedłem do miejsca gdzie basior zniknął i zawołałem.
-Rine, parówko. Gdzież się ukrył, kreaturo zła?
Cisza. Zanurzyłem łeb i zobaczyłem spadającego na dno bezwładnego wilka. Zanurkowałem niczym wydra i chwyciłem go w pasie, wynurzyłem się wraz z nim i wyciągnąłem go na brzeg.
-Rine! -wrzasnąłem i sprawdziłem oddech towarzysza. Oddech na szczęście był lecz basior był nieprzytomny.
Sprowadziłem pomoc i przetransportowali go do jaskini ala ''szpital''. Kiedy Touka przyszła by spytać co się stało, czułem że będę miał przechlapane.

<Rine? Śpiączka? >

Od Jaspera cd Essix

- Wydaje ci się że jesteś taka twarda? Próbujesz chodzić z kamienną twarzą, po części ci to wychodzi, lecz wiem że nosisz w sercu skruchę. -skwitowałem, mając dość nieuprzejmej waderze.
- Co ty w ogóle mówisz? Jesteś stuknięty.
- Ty jesteś stuknięta. -po moich słowach wadera rzuciła się na mnie, a że byliśmy akurat na górce, sturlaliśmy się obijając się o siebie i drapiąc nawzajem.
Turlaliśmy się dopóki oboje nie wpadliśmy do pobliskiego jeziora.
- Pfu! -powiedziałem wyciągając z nosa ślimaka wodnego.
Kiedy Essix wynurzyła łeb wyglądała komicznie. Na głowie miała wodorosty, które były niemal jak włosy a w buzi rybę, która wystawała niemal od połowy.
-Fajna z ciebie syrena. -zaśmiałem się.
Wadera zmierzyła mnie wzrokiem i wypluła rybę, ściągając wodorosty rzuciła nimi we mnie - spodziewałem się tego i odparłem atak, lustrem wody. Zmoczona wadera najzwyczajniej miała mnie dość, więc wyszła na brzeg, otrzepała swe futro z wody i poszła bez słowa.
-Ou..Chyba się obraziła! -powiedziałem szelmowsko się uśmiechając i pływając na plecach. -Przydał by mi się koktajl i długa słomka. -powiedziałem marząc o ciepłych, letnich dniach.
***
Na drugi dzień z samego rana wyruszyłem na łowy. Upolowałem dwa zające, pierwszego zjadłem na miejscu, a drugiego przyrządziłem i założyłem mu czerwoną kokardę.
- Mam nadzieję, że jej się spodoba i nie będzie chodziła obrażona. -powiedziałem sam do siebie.
Poszedłem do Touki by spytać się o adres Essix, najpierw nie chciała mi podać, lecz gdy wytłumaczyłem jej całą sytuację, niechętnie podała mi, a ja piorunem pobiegłem do wadery.
-Puk puk. -zapukałem.
Z ciemnej, mrocznej jaskini wyszła ów wadera. Na mój widok mina jej zrzedła, wyglądała jakby się gotowała.
-Co ty tu robisz? I czego chcesz chodzący pechu! -powiedziała smarkając.
-Widzę, że się przeziębiłaś..-powiedziałem z wyrzutem.
-Nie twoja sprawa. Phi.
-Fakt woda, wczoraj nie była zimna, ale nie była i do kąpania..Poza tym gdyby nie ty, to byśmy do niej nie wpadli. -powiedziałem w zamyśleniu.
-Ahh, czyli sądzisz że to moja wina tak?! -powiedziała rozgniewana.
Otrząsnąłem się i szybko zaprzeczyłem.
-Co? Nie, nie. Yyy..To dla ciebie! -zamknąłem oczy  w obawie, że mnie uderzy
i podałem waderze królika.

<Essix? Królik w ramach przeprosin :3 >

Od Jaspera cd Rinermai'ego

-A więc co tutaj porabiasz? -zapytałem szarmancko.
-Mieszkam. -syknął.
-To ciekawe, nie wiesz może gdzie rosną zielone rokietniki? -zapytałem odwodząc od dalszych pytań basiora, gdyż szczerze powiem dziwny z niego typ.
-Sprawdź za tamtym krzaczkiem. -wskazał sarkastycznie.
Uśmiechnąłem się i ruszyłem przed siebie mając nadzieję, że basior wróci do swoich poprzednich zajęć, lecz ten powlókł się za mną, aż do samego wodospadu.
***
-Mógłbym wiedzieć co cię tu sprowadziło? Sprowadziło konkretnie za mną?
-Po prostu szedłem w tą samą stronę, wielkie mi halo. -powiedział mając w buzi odpalonego skręta.
Delikatnie wyjąłem go z pyska Rinermai'ego i czekałem na dalszy przebieg akcji.
-Nie, tylko go nie wdeptuj w ziemie! To już drugi dzisiaj. Oddawaj! -krzyczał.
-Oddam, ale musisz go zgasić. -powiedziałem uprzejmie. -To nie palarnia, rośliny nie po to produkują tlen, żebyś ty go truł. -powiedziałem z naciskiem.
-Chyba musi być jakaś równowaga? Ja jestem regulatorem tlenu. -powiedział dumnie.
-Chyba skazicielem tego tlenu. -rzekłem. - I tak poza tym to nadmiar tlenu jeszcze nikomu nie zaszkodził. -skrzywiłem się.
Kłóciliśmy się i debatowaliśmy jeszcze przez parę dobre minut. Nasze krzyki były na tyle donośne, że Touka postanowiła sprawdzić co się tutaj dzieje.
-A ja sądzę, że..! -miałem wydać na basiora kolejną dawkę krzyku, lecz wtem zjawiła się Alfa.
-A ja sądzę, że już skończycie dyskutować. Połowę lasu wypłoszyliście, pisklaki z gniazd pospadały. Nie życzę sobie takiego zachowania. -powiedziała srogo.
-D-dobrze..To się więcej nie powtórzy, przepraszamy Touko. -powiedziałem przegryzając wargę.
Touka słysząc zapewnienia zmierzyła i skarciła nas wzrokiem po czym odeszła i zostawiła nas samych. Wodospad huczał jak jakiś reaktor. Woda burzyła się i piętrzyła, można było powiedzieć, że to jakaś wodna erupcja.
-Widzisz to? -zapytałem.
-Najwyraźniej żywioły również nie lubią kłótni. -powiedział Rine. -A tak swoją drogą to niezły cykor cię obleciał, kiedy Touka przyszła. -powiedział przelotnie.
-Mnie? To tobie nagle gdzieś ten skręt zniknął. -powiedziałem bystrze.
-Ee, nieważne.
-Ta, lubisz ryby? Tak się składa, że w tym akwenie wodnym są najlepsze w watasze. -pochwaliłem.

<Rine? >

Od Jaspera cd Essix

-Pani zawsze taka niedostępna? -mruknąłem i spojrzałem na waderę, która łypnęła na mnie spode łba wzrokiem pełnym powagi i gniewu.
-A ty co tu robisz? Na granicy. -powiedziała ruszając przed siebie.
-Jestem zielarzem, a zielarz zbiera zioła. Przynajmniej tak sądzę. -westchnąłem. -Jesteś tu nowa prawda? Pani duszko- puszko? -zaśmiałem się, lecz wadera najwyraźniej nie miała ochoty na żarty.
-Nowa, czy nie nowa nie twoja sprawa natręcie.
-Ja natrętny? Mademoiselle w takim razie zostawiam panią w osamotnieniu, lecz gdy zmieni jaśniepani zdanie, chętnie zaproszę do wspólnego spaceru wokół wodospadu. powiedziałem uśmiechając się i zrywając w tym samym czasie nagietki potrzebne mi do wywaru.

<Essix? >